Giewont – „Śpiący Rycerz" nad Zakopanem
Giewont (1894 m n.p.m.) to jeden z najbardziej rozpoznawalnych szczytów polskich Tatr i symbol Zakopanego. Oglądana od północy sylwetka masywu przypomina leżącego rycerza – stąd popularna nazwa „Śpiący Rycerz". Masyw tworzą trzy części: Giewont Wielki (najwyższy), Giewont Mały oraz Długi Giewont.
Na wierzchołku Giewontu Wielkiego stoi stalowy krzyż o wysokości około 15 metrów, ustawiony w 1901 roku z inicjatywy księdza Kazimierza Kaszelewskiego dla upamiętnienia 1900. rocznicy narodzin Chrystusa. Krzyż jest widoczny z wielu miejsc w Zakopanem i stał się jednym z symboli Tatr.
Szlak, czas i trudność
Najpopularniejsze podejście prowadzi z Kuźnic przez Halę Kondratową i Przełęcz Kondracką, skąd końcowy odcinek na szczyt wiedzie eksponowaną granią. Alternatywą jest wejście Doliną Strążyską przez Przełęcz w Grzybowcu. Czas podejścia z Kuźnic to około 3–3,5 godziny. Ostatni fragment drogi na wierzchołek jest zabezpieczony łańcuchami i w sezonie bywa bardzo zatłoczony.
Bezpieczeństwo – uwaga na burze
Giewont jest miejscem szczególnie narażonym na wyładowania atmosferyczne – metalowy krzyż i łańcuchy ściągają pioruny, a w historii szczytu dochodziło tu do tragicznych w skutkach burz. Latem należy planować wejście wcześnie rano i schodzić przed południem, gdy najczęściej rozwijają się burze. Przy prognozowanych wyładowaniach lepiej zrezygnować z wyjścia.
Giewont jest częścią wyzwania Korona Polskich Tatr i pozostaje jednym z najczęściej zdobywanych szczytów w polskich górach.
